Na het overlijden van haar ouders besluit Carine Crutzen, afkomstig uit Heerlen, een boek te schrijven over haar herinneringen. Een pakkend verhaal. Ze vertelt zelf het verhaal in het luisterbroek. Ze zingt zelf de liedjes die ze tijdens haar kinderjaren beleefd heeft. Het is een roman die de tijd uit de jaren zestig en zeventig in Zuid-Limburg goed beschrijft. Haar halfbroer met zijn kille en ziekelijke trekken, die nu priester is geworden.

Ik ben benieuwd hoe hij dit boek leest en hoe hij terugkijkt op zijn jeugd en zijn halfzus. Boeiend geschreven/verteld, gaat ze van herinnering naar herinnering. Haar dominante moeder staat centraal in haar leven, of ze dit nu wil of niet. Haar vader die te weinig ingrijpt en getemd is door de twee vrouwen om hen heen. Crutzen beschrijft op een erg mooie wijze hoe haar vader steeds verder gedegradeerd wordt door de ziektes van Parkinson en Alzheimer.

Ook vertelt zij meedogenloos naar haarzelf toe hoe haar herinneringen bevroren worden tijdens haar depressie en tot niets meer in staat is. Ik vraag me af hoe ze op de planken in het theater heeft kunnen acteren terwijl haar moeder of vader stervende is. In korte hoofdstukken geschreven, gewoon genummerd, beschrijft zij op innemende wijze haar eigen verhaal.


0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.