Alfa Bear Trail: modder, een kapot startpistool en een lint bij de finish
Elk jaar keer ik terug naar Zuid-Limburg voor een vaste waarde op mijn hardloopkalender: de Alfa Bear Trail. Een prachtige trailrun door de bossen en glooiende heuvels van het Doenraderplateau – zoals het gebied formeel heet. Het is steevast een gevecht tegen de modder, diepe plassen en uitglijden, maar vooral ook tegen de verleiding om in het enthousiasme te hard van start te gaan.
Dit jaar heeft de organisatie het parcours noodgedwongen ingekort: niet alleen in afstand (van 24 naar 22 kilometer), maar ook flink in hoogtemeters (van 560 naar 360). Een stuk milder op papier, maar in de Limburgse plakkerige löss-leem weet je het maar nooit.
Koukleumen in Thull en een alternatieve start
We rijden ’s ochtends vroeg naar het dorp Schinnen, parkeren daar de auto en wandelen naar de Alfa Brouwerij in het gehucht Thull, waar traditioneel de start en finish liggen. Voor de start is het altijd even koukleumen in de frisse ochtendlucht, dus ik ben blij als het tien uur is en we eindelijk mogen vertrekken.
Althans, dat is het plan. Het startpistool blijkt helaas dienst te weigeren. De omroeper lost het pragmatisch op en vraagt het startvak om gezamenlijk af te tellen van tien naar nul. Dat lukt vrij aardig – iedereen staat te popelen om in beweging te komen en warm te draaien. Ik sta redelijk vooraan in het startvak en de benen voelen goed. Vorige week liep ik samen met mijn vaste trailmaatjes Hans en Remco de Brakkezandtrail (30 km) op Schiermonnikoog in 2:45 uur. Dat was een mooie generale repetitie; voor vandaag mik ik op grofweg twee derde van die tijd aangezien het parcours met 22km een stukje korter is.
Glibberen op gewone hardloopschoenen
De eerste tien kilometer zijn meteen relatief zwaar. Er staan diverse pittige hellingen op het programma en tussendoor is het flink glibberen op smalle paadjes vlak langs prikkeldraad – toch nooit een heel prettig gevoel als je dreigt weg te glijden.
Ook de afdalingen bieden weinig grip. Zeker niet wanneer je, zoals ik vandaag, op gewone hardloopschoenen loopt. Mijn echte trailrunschoenen had ik namelijk bij mijn ouders in Sweikhuizen laten staan. Dat maakt het afdalen echter een stuk spannender en vraagt om extra concentratie bij elke stap.
Morele steun en een omgeleid parcours

Na tien kilometer en een welkome scheut cola in mijn opvouwbare bekertje, zet ik koers langs Puth richting het Danikerbos. Inmiddels heeft mijn vader, Harry, me al twee keer langs de kant begroet en op film vastgelegd. Fantastisch, zo’n vader langs de lijn: die morele ondersteuning helpt enorm om de focus en het tempo erin te houden. Een snelle high-five en weer door, hup!
Helaas zijn zowel het Danikerbos als het Stammenderbos dit jaar verboden gebied verklaard voor trailrunners. Waarom precies is onduidelijk, al vermoed ik dat het met natuurbescherming te maken heeft. Het maakt het middendeel van het parcours wel merkbaar minder uitdagend: minder ongerepte natuur, minder steile klimmetjes en minder technische paadjes. Wat gelukkig wel overblijft, is de kuitenbijter op de Pepelsberg en de spekgladde paden in de Kakert en langs de Geleenbeek.
Versnellen naar de finish (en het bijbehorende lint)
Inmiddels voelen de benen uitstekend en is het ontbijt, dat bij de start nog wat zwaar op de maag lag, eindelijk goed verteerd. Bij kasteel Terborgh, tussen het Stammenderbos en Schinnen, merk ik dat ik nog genoeg over heb. Ik geef wat extra gas en schroef het tempo voor de laatste kilometers flink op.
Uiteindelijk kom ik in Thull over de streep in een tijd van 1:40:57 uur – precies volgens mijn streefschema en iets waar ik dik tevreden mee ben. Mijn eindsprint is zelfs zo fanatiek dat ik vlak na de streep nog bijna struikel over het finishlint van de dame vlak voor mij, die zojuist als eerste vrouw is gefinisht.
De gebruikelijke beloning van de Alfa Brouwerij – een vers sixpack – heb ik dit keer maar laten staan. De ervaring leert dat die flesjes bij mij thuis toch maar blijven staan en makkelijk over de houdbaarheidsdatum heen raken. De voldoening van een mooie ochtend in de Limburgse heuvels smaakt bovendien al goed genoeg. Op naar de soep en het dampende eten van mijn moeder Marly in Sweikhuizen; dat is nog een beter vooruitzicht!
Enkele filmpjes
Op maar liefst vijf verschillende plekken langs het parcours duikt Harry op om mij met zijn telefoon te filmen. Onderweg vraag ik me regelmatig af hoe hij het steeds weer voor elkaar krijgt om op tijd van het ene naar het andere punt te komen en mij telkens op een nieuwe plek aan te moedigen. Een knap staaltje logistiek – en een geweldige steun in de rug!
Kruising Slakweg-Panoramaweg Puth
Pepelsberg Sweikhuizen
Molenweg Puth
Voetpad aan de lange Rijn – Köllerstraat Oirsbeek
