Het is herfst en dat is buiten te zien. Grote bladerhopen in de luwe hoekjes rondom het huis, spinnenwebben bij de deursponning, aanslag aan de dakgoten. Klusjes die vragen om een bladhark, een ragebol en een poetsdoek. Als het werk er eenmaal op zit, dan is het tijd om niets te doen, nietwaar? En wat is er dan beter om languit te liggen op de bank met een boek in mijn handen…? Juist: lezen.

Er zijn nog heel veel boeken die ik echt wil gelezen hebben. Ik bewaar niet alle boeken die ik heb gelezen, maar de boeken die ik bewaar hebben een speciaal tintje. Gewoon omdat ik ervan geleerd heb, omdat ze wijsheid bevatten of omdat ik ze mogelijk nog eens wil uitlenen aan bekenden. Met een boek in de hand laat ik het werk achter me en stap ik in een andere wereld. Het is verrijkend voor mijn geest.

Graag deel ik tips over vijf boeken die ik recent gelezen heb. Voor wie geïnteresseerd is om verder te lezen maar geen tijd heeft om het boek geheel te lezen: ik heb een samenvatting gemaakt met de opvallende inzichten van elke boekentip, te vinden op mijn website adagia.eu.

De eeuw van de macht – Europa 1815-1914, Richard J. Evans

In De eeuw van de macht; Europa 1815-1914 geeft historicus Richard J. Evans een overzicht van de Europese geschiedenis van de negentiende en vroege twintigste eeuw. Het boek is in het Nederlands vertaald door het Vertaalcollectief. Evans heeft zeven jaar over het schrijven gedaan; hoewel het meer dan 1.000 pagina’s omvat, is het boek niettemin prettig. Je hoeft niet chronologisch te lezen, maar je kunt er ook voor kiezen om themagewijs door het boek heen te lopen. Historiek.net schrijft: “Centraal in De eeuw van de macht staan negentiende-eeuwse thema’s als de gigantische economische expansie, het imperialisme, de verbeterde verbindingen op transportgebied en de voortgaande emancipatie van diverse bevolkingsgroepen: met name arbeiders, vrouwen en religieuze minderheden zoals de joden. Maar hét thema dat Evans eruit licht, is het thema ‘macht’, dé prioriteit van de heersende elites – politici, militairen, grootgrondbezitters, bankiers, industriëlen – in de negentiende en twintigste eeuw. De machthebbers traden vaak pragmatisch op: als het hen uitkwam, of als ze dat nodig hadden om hun positie te consolideren en opstanden te voorkomen, waren ze bereid tot concessies of hervormingen.”

Appeasement, Tim Bouverie

In Appeasement geeft Tim Bouverie een beeld bij de aanloop naar de tweede wereldoorlog. Hij zet uiteen hoe ministers, aristocraten en amateurdiplomaten de confrontatie met Duitsland uit de weg willen gaan en niet willen inzien wat voor gevaar voor de vrede in Europa Nazi-Duitsland geworden is. Achteraf is het makkelijk praten, maar dit boek dwingt je om in de tijdgeest van de jaren dertig te kruipen en te beleven hoe de spanning aanvoelde. Het boek laat zien hoe ver de democratische regeringen bereid waren te gaan om oorlog met Duitsland te voorkomen. Hij beschrijft de jaren van besluiteloosheid, van pappen en nathouden en van heulen met Duitsland, tot op koninklijk niveau aan toe.

’t Hooge nest, Roxanne van Iperen

De auteur Roxanne van Iperen woont met haar familie in villa ’t Hooge Nest in ’t Gooi. Ze ontdekt hier dat haar woonhuis tijdens de Tweede Wereldoorlog dienst gedaan heeft als een onderduikvilla. Notabene twee Joodse zusters (Jannie en Lien Brilleslijper) durven het aan om verzet te voeren tegen de bezetter, vlakbij NSB-buren in ’t Gooi en de nazi-Duitsers. Ze slagen erin om tijdens de oorlog enkele jaren tientallen onderduikers te herbergen en te verbergen voor de Duitsers. Helaas wordt het huis verraden en worden de Joden afgevoerd naar Duitsland. Het is een spannend boek dat de sfeer tijdens de oorlog levendig beschrijft. Een verhaal over een familie die moed heeft om met gevaar voor eigen leven het leven van anderen te redden. Je kunt je een beeld vormen van het huis, want het staat er nog steeds, op de grens van de gemeente Huizen en Naarden.

Uit het Zuiden, Carine Crutzen

Na het overlijden van haar ouders besluit Carine Crutzen, afkomstig uit Heerlen, een boek te schrijven over haar herinneringen. Een pakkend verhaal. Ze vertelt zelf het verhaal in het luisterboek dat ik beluisterd heb. Ze zingt ook zelf de liedjes die ze tijdens haar kinderjaren beleefd heeft. Hoewel ik haar zang nu niet onmiddelijk tot mijn favoriete genre reken, geeft het een persoonlijk cachet aan het verhaal. Het is een roman die de tijd uit de jaren zestig en zeventig in Zuid-Limburg goed beschrijft. Ze tekent op hoe haar halfbroer een schaduw werpt over haar leven met zijn kille en ziekelijke trekken; hij gaat nu door het leven als priester: ik ben benieuwd hoe hij dit boek leest en hoe hij terugkijkt op zijn jeugd en zijn halfzus. Boeiend geschreven en door haarzelf verteld (ook uitgegeven in luisterboek), gaat ze van herinnering naar herinnering. Haar dominante moeder staat centraal in haar leven, of ze dit nu wil of niet. Haar vader die te weinig ingrijpt en getemd is door de twee vrouwen om hen heen. Crutzen beschrijft op een erg mooie wijze hoe haar vader steeds verder gedegradeerd wordt door de ziektes van Parkinson en Alzheimer. Zij spaart zichzelf niet wanneer zij terugblikt op haar theateroptredens in een depressieve toestand. Ik vraag me af hoe ze op de planken in het theater heeft kunnen acteren terwijl haar moeder of vader stervende is. In korte hoofdstukken geschreven, gewoon genummerd, beschrijft zij op innemende wijze haar eigen verhaal.

“Americanah”, Chimamanda Ngozi Adichie

Adichie groeide op in een Igbo-familie in Nsukka, een stad in Zuidoost-Nigeria, waar haar beide ouders aan de Universiteit van Nigeria werkten. Adichie is bekend van haar essay “We should all be feminists“; zij wordt gezien als een van de belangrijkste Afrikaanse schrijvers van haar generatie. Ze heeft diverse prijzen gewonnen. Toen ik onlangs las dat alle Zweedse zestienjarigen in 2015 een gratis exemplaar kregen van het boek We should all be feminists, dacht ik: wow, gaaf, dit moet ik kopen. Ik heb het nog niet gelezen. Dat komt doordat ik eerst het boek “Americanah” gelezen: het gaat over de Nigeriaanse jonge vrouw Ifemelu en haar lief Obinze. Ze groeien uit elkaar wanneer zij kiest voor een studie in de Verenigde Staten en hij elders een leven probeert uit te bouwen. Ik kan het niet mooier zeggen dan de hoofdredacteur van het Vlaamse journaal Inge Vrancken: “Het lijkt op het eerste gezicht misschien een eenvoudig verhaal dat zich afspeelt op drie continenten, maar eigenlijk gaat het over racisme, identiteit en eenzaamheid. Het boek toont hoe moeilijk zwarte Afrikanen het hebben in de VS. Ook al hebben ze een diploma. Adichie confronteert je met dat alledaags racisme, die unconscious bias. We hebben wel vaker vooroordelen tegenover mensen, maar Adichie maakt concreet hoe moeilijk – en pijnlijk – het is voor mensen als Ifemelu:  Zij doet alles om bij de groep te horen, ze gaat mee bier drinken, ze praat mee over flauwe filmsterren, … tegelijkertijd vindt ze geen studentenjob, spreken haar medestudenten traag Engels tegen haar alsof ze hen niet zou verstaan en is haar krulhaar een issue. Adichie doet je op een scherpere manier naar de wereld kijken en dat maakt dit boek zo krachtig.”


0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.